1/3 CIĄŻY ZA NAMI

I dzięki Bogu! Bo choć ten czas sam w sobie jest (czy powinien) być piękny, jest też bardzo męczący. Dlatego też i post jest krótki, abym już mogła iść spać :)
12 tydzień to ostatnie 7 dni pierwszego trymestru, czyli 1/3 ciąży.
Czas szybko zleciał i nasz mały baaardzo się zmienił.
Aktualnie mierzy 6-7cm, w tym tygodniu robił masę: ma już 11-14g, tyle samo co cukierek :)
Jego dłonie i stopy mają już po 1 cm, potrafi już skakać i odbijać się od macicy, czego jeszcze nie czuję. Jego zewnętrzne narządy płciowe już się wykształciły, zdaża się że lekarze mogą już  w tym okresie poznać płeć, aczkolwiek nigdy na 100%.
Mały ma już pierwsze odruchy klatki piersiowej : połyka płyn owodniowy, dodatkowo nerki zaczęły już pracować, dzięki czemu może sobie ten płyn doprawić siuśkami ;) Marcin ma z tego trochę ubawu. Chociaż wciąż najbardziej śmieszy go parodiowanie mnie w 9tym miesiącu ciąży, próbującą przejść przez drzwi do kuchni z wielkim bębenem na brzuchu, próbującą odpowiednio nawrócić by się wcisnąć między framugę drzwi i pipczącą jak ciężarówka :D
Mały czuje dotyk brzucha i nawet na niego odpowiada, odczuwa nawet ból i potrafi płakać, co czasami robi. Ma już linie papilarne (wow!) a jego mózg od teraz do 18go tygodnia będzie się bardzo intensywnie rozwijał.

A propos rozwoju, przypominam jak mały się zmienił od początku ciąży:





Mały nie jest już taki przejrzysty, a w drugim trymetrze dostanie razem z mamą dużą porcję melaniny to jeszcze nabierze kolorku :) Robi się z niego przystojny człowieczek!

I jeszcze infografika, pokazująca jak mały urósł; tutaj od 9go do 12 tygodnia:
first trimester

Zła wiadomość jest taka, że wahania nastrojów nie uchodzą nie zauważone. Marcin męczy się niemal tak samo jak ja :) Liczyłam bardzo na to, że w drugim trymestrze się to zmieni, ale nauka mówi inaczej. Za to dostanę swój pęcherz w stanie jakim go miałam przed ciążą (mały wędruje z domkiem do góry) i mdłości też powinny już odchodzić. Czekam z nie cierpliwością na te przywileje ale jeszcze bardziej na ruchy małego.

Zostawiam ten akapit w spokoju, zaryczałam klawiaturę.

A na koniec medal dla mojego Marcina za cierpliwość i czułość godną Najwspanialszego Mężczyzny w Galaktyce. Mojej małej galaktyce i naszym przytulnym gniazdku <3


Komentarze

Prześlij komentarz