Dopiero zauważyliśmy obniżanie się brzuszka, już Marcin się śmieje jak śmiesznie on wygląda. Może właśnie dlatego że bardzo się przyzwyczaił do mojego imeage'u. Ale żeby nie było że jestem gołosłowna pokażę swój brzuch (jestem na nim gołobrzuszna):
I to chyba tyle na dzisiejszy post, trochę mi się zbiera na płacz kiedy patrzę na te wszystkie słodkie akcesoria. Jest to właśnie powód dla którego nie zaglądam (i nie wącham) szuflad małej. No, to i fakt, że coś mogłoby się zakurzyć czy prześmierdnąć...
Zdjęcie zrobione przed pójściem spać, kobieta w ciąży w całej okazałości. Przypatrzcie się proszę na rostępy po prawej stronie brzucha. Dokładnie, to jedna z walut ciąży. Najlepsze jest to, że nie ma ona żadnej wartości. Liczy się już dla mnie tylko przyjście małej Zuzanny i to że będziemy mogli z Marcinem spędzić dużo cennego czasu razem z naszym Skarbem.
Błachostki tracą dla mnie znaczenie, nie mogę się doczekać przyjścia naszego dzidziusia. Byłam długo niecierpliwa, teraz dość spokojnie cieszę się danym mi czasem i... bólami. Każdy pojedyńczy skórcz, każdy dzień w którym boli mnie kręgosłup, każde rwanie wiązadeł jest dla mnie zapowiedzią porodu i przyjmuje je z uśmiechem (jak już ogarnę moją wykrzwioną twarz).
Wszystko już mamy załatwione, od pieluszek po pościelone łóżeczko Zuzi którym zajęłam się w tym tygodniu. Marcin śmiał się ze mnie bo po wypraniu pościeli i ułożeniu wszystkiego ładnie w kojcu zakleiłam całe łóżeczko folią spożywczą żeby bodajże nic się nie zakurzyło, nie prześmierdło albo nic nie wlazło do środka.
I zaklejone już łóżeczko, prawie jestem z siebie dumna, gdyby nie lekkie uczucie zażenowania. No ale cóż, podobno z kobietą lepiej się nie kłócić, a co dopiero z taką która jest wyposażona w tak różnorodny dział hormonów...
I pieluszki:
Komentarze
Prześlij komentarz