Dnia pierwszego
września wstałam z lekko dziwnym uczuciem, znowu czułam się jak na okres, tylko
męczyło mnie to troche przez noc. Powiedziałam rano Marcinowi żeby lepiej wziął
tego dnia komórkę do pracy. Jako że był to wtorek pojechaliśmy jeszcze na 11:20
do midwife’a. Miałam jak zwykle badane siusie, tętno i osłuchiwane maleństwo.
Małej serduszko bardzo szybko biło. Położna powiedziała że to pewnie dlatego że
była aktywna, przy następnym osłuchiwaniu serduszko biło już normalnie.
Marcin dużo się
śmiał że pewnie rodzę, spytał mnie nawet czy nie powinien zostać w domu
ale powiedziałam że nie. Pojechał więc do pracy a o godzinie 13:25 już dzwoniłam do szpitala. Kazali mi czekać i zobaczyć czy będę miała jakieś skurcze, a później zadzwonić
wieczorem. Marcin chciał wrócić do domu ale znowu stwierdziłam że nie byłoby w
tym sensu. Tym bardziej że nie wydawało mi się żeby te skurcze były regularne.
Były bardzo różne. miałam je co jakieś 20 minut. A dzień dość dziwny, bo nie do końca
wiedziałam co ze sobą zrobić, tym bardziej że było w tym wszystkim emocji. Na
triagu powiedzieli mi że mogę się oczywiście spakować więc i tak zrobiłam.
Marcin wrócił
po 18 do domu, zrobiłam mu więc tortille, zjedliśmy je a w między czasie mój mąż
stwierdził że mam skurcze co około 10 minut. Trochę go wyśmiałam, nie były
przecież tak mocne jak wyobrazałam sobie skucze porodowe. Ale faktycznie z
czasem się znacznie nasilały, zresztą dość szybko się nasilały. Po kąpieli były
już dość mocne.Zzdecydowaliśmy że pojedziemy na
maternity unit na badanie. Może wierzyłam że nie rodzę ale chciałam mieć 100%
pewność jak jest.
Tak więc po
drodze wybraliśmy się jeszcze do lidla na zakupy szpitalne : jak rice cakes,
cukierki, wodę i batony muesli. A później ruszyliśmy na maternity unit. W
drodze miałam skurcze co około 5 minut. Położna przyjęła nas, powiedziała
jednak że nie ma potrzeby badania mnie bo widzi że się dobrze trzymam i że nie
jest to poród prawidłowy. Spojrzałam na Marcina i czułam się winna że
zrobiliśmy całą wyprawkę w lidlu i wycieczkę do szpitala. Przeprosiłam go ale On sam powiedział że
połozna stwierdziła że to po prostu wczesny poród. Położna zbadała mnie więc i okazało się że mam 2 cm rozwarcia!
Byłam we wczesnym porodzie! Położna badając mi brzuch zapytała nawet „o,
przepraszam, boli?”, nie wiedziałam o co chodzi a chwilę później doszedł mnie
skurcz. Tak można też było stwierdzić skurcze – że brzuch napinał się i widać
było kształty małej.
Dostaliśmy do
domu maszynę TENS do delikatnego rażenia prądem w celu zminimalizowania bólu.
Wróciliśmy więc do domu.
W domu
posiedziałam trochę na kanapie. Marcin zrobił mi herbatę a że wiedzieliśmy że
noc będzie przez nas trochę nie przespana usiedliśmy razem do komputera Marcina
i włączyliśmy sobie film z Meg Ryan i Tomem Hanksem „Masz Wiadomość” który
lubił Marcin. Film już oglądało się ciężko. Miałam dość mocne skurcze.
Próbowałam podczas filmu różnych pozycji: na piłce, klęczkach, stojąco i
siedząco. Marcin cały czas był ze mną i mówił do mnie bym oddychała. Mąż był
dla mnie i ściskał mi dłoń.
Uznaliśmy jednak że trudno się ogląda film i
ruszyliśmy do łóżka. Nie wiem czy Marcin zasnął, raczej nie bo zwijałam się
zaraz obok. Ból był mocny. O godzinie w pół do pierwszej Marcin stwierdził że
dosyć tego, jedziemy spowrotem do szpitala. Bardzo tego nie chciałam bo znosiłam
jakoś ten ból. Ale moje kochanie uparło się i o pierwszej byliśmy na miejscu.
Byłam już w gorszym stanie niż na początku. Marcin wolał zostać więc położna
dała nam pokój. Siedzieliśmy sobie w
nim, a mniej sielankowo: rodziliśmy. Marcin był dla
mnie cudowny, siedział ze mną i dopingował mi. Był przy każdym skurczu, za
każdym razem tak samo troskliwy, wspierający. Położna się kręciła i sprawdzała
sytuację. Gdzieś około czwartej – piątej zbadała mnie i miałam już 5-6 cm
rozwarcia. Była pozytywnie zaskoczona i powiedziała że świetnie sobie radzę.
Zwijałam się jednak w Marcinowych ramionach. Nie wiedziałam co ze sobą robić
przy tych skurczach a były już częściej niż co 5 minut, chyba też dłużej
trwały.
Połozna
zaproponowała kąpiel.Weszłam do wody i
faktycznie, ulgę przynosiła mi ona na tyle że skurcze były rzadsze i minimalnie
lżejsze. Głównie rzadzsze, to przez ciśnienie wody. Trochę porodziłam w wodzie.
Mieliśmy muzykę a ja dodatkowo wspomogałam się gazem. Nie czułam jednak w nim
pomocy i trochę odmawiałam. Ale że skurcze były coraz mocniejsze, wkrótce
wdychałam gaz mocno.
W ogóle Marcin powiedział mi później że od trzymania mnie za rękę przy
porodzie cały bark go bolał. Śmiał się też ze położne pytały jak się czuje i
odpowiadał „ja się czuję wyśmienicie, nie rodzę!”.
Później parłam. Położna powiedziała że będę pewnie rodzić maksymalnie do godziny. Nie miała
jednak racji. Parłam prawie dwie godziny.
Przyszła doktor
mnie zbadać, niestety moja Zuzia była dziwnie przekręcona główką w macicy.
Miała zaledwie 2 cm do wyjścia ale się zaklinowała a moje parcie nic nie
dawało. Lekarz wyjaśnił mi że musimy spróbować kleszczy. Nie chciałam,
poryczałam się. Powiedziała że jak to się nie uda będziemy musieli przejść do
cesarki, ale szanse są minimalne. Ryczałam strzasznie ale podpisałam odpowiedni
dokument i skierowali mnie z łóżkiem na sale operacyjną. Była tam ogromna
liczba osób.
Marcin
przyszedł do mnie do zagłowia łóżka, musiał się bowiem przebrać na sale.
Uśmiechał się do mnie i mnie wspierał.
Parłam do
skurczów przy kleszczach. Dokładnie 3 skurcze – tyle szans miałam. Nie wyszło
jednak. Błagałam na stole by dali mi jeszcze jedną szansę, lekarka powiedziała
że niestety byłoby to niebespieczne dla małej. Muszę dostać cesakrskie cięcie.
Ryczałam ogromnie. Nic nie mogłam zrobić. Wszyscy mnie pocieszali. Marcin był
wspierający. Później się dowiedziałam że był trochę podenerwowany na Sali.
Powiedział – całkiem poważnie – „kochanie, będzie wporządku. Zrobiłaś co
mogłaś, świetnie ci szło. Jak będzie boleć to krzycz”.
Dostałam mocny epidural, taki po którym nic nie czułam od pasa w dół i całe to grono osób przełożyło mnie na łóżko operacyjne. Zaczęli więc
mnie ciąć i pięć minut później usłyszałam malusi pisk, nie byłam pewna czy to
dziecko. I wtedy ją zobaczyłam. Lekarz pokazał nam ją z nad kurtyny za którą
mieliśmy schowane głowy. Była fioletowa i skulona w jego dłoniach. Zaskamlałam.
Dostała ją położna i spytała mnie czy chcę żeby ją zważyła i pomierzyła czy
chcę ją na klatkę piersiową. Oczywiśćie chciałam ją dostać do Siebie. Zaraz
miałam małe śliczne niemowlę na klatce. Była umorusana czymś białym – vertixem.
Trochę i krwią. Też byłam później tym pokryta, ale co mnie dziwiło – ta
wymazina bardzo ładnie pachniała. Nie, nie ona ale moja mała Zuzia. Moje
najsłodsze maleństwo. Nie pamiętam dokładnie co się działo wokół ani co mówił
Marcin. Wiem że spojrzelismy na siebie z niedowierzaniem. Była po prostu tak
piękna że trudno było nam w to uwierzyć. Nie tylko piękna spojrzeniem rodziców,
była zwyczajnie idealna.
Położne i lekarze pocieszali mnie po cesarce ale mi to już nie robilo różnicy, byłam tak szczęśliwa trzymając moją małą Zuzię która patrzyła na mnie tymi swoimi ślicznymi oczkami, z otwartą buźką. Właściwie ryczałam już wtedy ze szczęścia co kilka osób zaniepokoiło. Jak tylko lekarze położyli mi ją na piersi uspokoiła się i przestała płakać. Patrzyłyśmy na siebie, a ja ją mocno wycałowałam.
Zabrali mi ją
na [nie wiem co]. Zostałam zszyta, przeniesiona na łóżko szpitalne i zaraz
byliśmy w drodze na sale poporodową. Dalej nic nie pamiętam. Nie pamiętam niczego
co się tam działo. Chyba trochę.
Późnym wieczorem
byliśmy już w drodze na Ward gdzie miałam zostać jeszcze noc. Trudno mi duzo
powiedzieć o tym jakie były moje macierzyńskie początki. Wiem że karmiłam 4
razy na Sali poporodowej i dobrze mi szło. Wiem że moje maleństwo było idealne.
Połozne bardzo miłe. Na wardzie wystarczyło nam zadzwonić i przyszła położna z
pomocą. Tak robiliśmy przy pierwszych pieluchcach czy problemach. A one też się
pojawiały. Tym bardziej że byłam pozszywana i nie mogłam dużo zrobić.
Drugiego dnia
dostałam wiadomość że zostane jeszcze jeden dzień bo miałam kleszcze. Tak więc zostałam i drugą noc. A później i trzecią bo okazało się że Zuzia ma żółtaczkę. Nie
dużą ale tłumaczyła jej dużą senność i przez to słabe karmienia.
Teraz mała je w hurtowych ilośćiach. Marcin rozśmieszył mnie ostatnio tak że się dosłownie posikałam naśladując
jak mała jest łapczywa. Ale ogomnie nas to cieszy, do tego naświetlaliśmy małą lampą która miała zbić
bilirubinę.
Śpie
maksymalnie 4 godziny dziennie ale ciągle jestem na haju, jakbym nie
potrzebowała więcej. Mała jest tak zajmująca że nie potzrebujemy z Marcinem
żadnych innych rozrywek. W ogóle się nie nudzimy. Śmiejemy się z tego jak mała skupia
się na swoich kupkach, jakie dźwięki wydaje. Gapimy się na nią, wcześniej
Marcin śmiał się że jestem creepsterem, sam się nim stał. Zachwycamy się jej
urodą i minkami. Ja się bardzo zachwycam że wszyscy powtarzają jaka jest
podobna do Tatusia. Ma jego ustka i nie wiem czy i nie oczy. Na razie tak,
zobaczymy czy nie zmienią koloru. Pachnie też cudownie sama w sobie. Tak
słodko. Nieziemsko słodko. Nie potrzebuje żadnych żelów, pachnideł. Ma miękką skórę
i włoski. Nawet jej rączki są balsamiczne. Zapach z ustek to wyższa szkoła
jazdy. Uwielbiam go. Taki mleczny, ale słodki. Cudownie czujemy się we trójkę.
Tacy spełnieni na dziecięcym haju.
Dzisiaj mała kończy właśnie cały tydzień!
Na prezent dla
nas wybrała fluorescencyjną kupę, którą strzeliła w tate na odległość 1,5
metra! Taki strzał! A my jesteśmy uchachani jak nigdy.
A od nas Zuzia
dostała playmat, z którego na pewno będziemy korzystać w nocy. Mała ćwiczy na nim podnoszenie główki.
Dzis karmiłam ją o pierwszej rano i męczyłam się starając małą uśpić aż do 2:35 kiedy to obudziłam Marcina. Położył ją obok siebie i półsnem lulał, ja poszłam spać. Kupę też miałam całkiem sporą ale to nic w porównaniu z tym co Marcin regularnie dostaje. A i tak się ścigamy kto pierwszy do przewinięcia ten lepszy!
Dzis karmiłam ją o pierwszej rano i męczyłam się starając małą uśpić aż do 2:35 kiedy to obudziłam Marcina. Położył ją obok siebie i półsnem lulał, ja poszłam spać. Kupę też miałam całkiem sporą ale to nic w porównaniu z tym co Marcin regularnie dostaje. A i tak się ścigamy kto pierwszy do przewinięcia ten lepszy!
Na filmiku mała Zuzia pracuje nad kupką (skąd grymasy) :)
Komentarze
Prześlij komentarz