Zuzia ma uż tydzień!

Dnia pierwszego września wstałam z lekko dziwnym uczuciem, znowu czułam się jak na okres, tylko męczyło mnie to troche przez noc. Powiedziałam rano Marcinowi żeby lepiej wziął tego dnia komórkę do pracy. Jako że był to wtorek pojechaliśmy jeszcze na 11:20 do midwife’a. Miałam jak zwykle badane siusie, tętno i osłuchiwane maleństwo. Małej serduszko bardzo szybko biło. Położna powiedziała że to pewnie dlatego że była aktywna, przy następnym osłuchiwaniu serduszko biło już normalnie.
Marcin dużo się śmiał że pewnie rodzę, spytał mnie nawet czy nie powinien zostać w domu ale powiedziałam że nie. Pojechał więc do pracy a o godzinie 13:25 już dzwoniłam do szpitala. Kazali mi czekać i zobaczyć czy będę miała jakieś skurcze, a później zadzwonić wieczorem. Marcin chciał wrócić do domu ale znowu stwierdziłam że nie byłoby w tym sensu. Tym bardziej że nie wydawało mi się żeby te skurcze były regularne. Były bardzo różne. miałam je co jakieś 20 minut. A dzień dość dziwny, bo nie do końca wiedziałam co ze sobą zrobić, tym bardziej że było w tym wszystkim emocji. Na triagu powiedzieli mi że mogę się oczywiście spakować więc i tak zrobiłam.
Marcin wrócił po 18 do domu, zrobiłam mu więc tortille, zjedliśmy je a w między czasie mój mąż stwierdził że mam skurcze co około 10 minut. Trochę go wyśmiałam, nie były przecież tak mocne jak wyobrazałam sobie skucze porodowe. Ale faktycznie z czasem się znacznie nasilały, zresztą dość szybko się nasilały. Po kąpieli były już dość mocne.Zzdecydowaliśmy że pojedziemy na maternity unit na badanie. Może wierzyłam że nie rodzę ale chciałam mieć 100% pewność jak jest.
Tak więc po drodze wybraliśmy się jeszcze do lidla na zakupy szpitalne : jak rice cakes, cukierki, wodę i batony muesli. A później ruszyliśmy na maternity unit. W drodze miałam skurcze co około 5 minut. Położna przyjęła nas, powiedziała jednak że nie ma potrzeby badania mnie bo widzi że się dobrze trzymam i że nie jest to poród prawidłowy. Spojrzałam na Marcina i czułam się winna że zrobiliśmy całą wyprawkę w lidlu i wycieczkę do szpitala.  Przeprosiłam go ale On sam powiedział że połozna stwierdziła że to po prostu wczesny poród. Położna zbadała mnie więc i okazało się że mam 2 cm rozwarcia! Byłam we wczesnym porodzie! Położna badając mi brzuch zapytała nawet „o, przepraszam, boli?”, nie wiedziałam o co chodzi a chwilę później doszedł mnie skurcz. Tak można też było stwierdzić skurcze – że brzuch napinał się i widać było kształty małej.
Dostaliśmy do domu maszynę TENS do delikatnego rażenia prądem w celu zminimalizowania bólu. Wróciliśmy więc do domu. 
W domu posiedziałam trochę na kanapie. Marcin zrobił mi herbatę a że wiedzieliśmy że noc będzie przez nas trochę nie przespana usiedliśmy razem do komputera Marcina i włączyliśmy sobie film z Meg Ryan i Tomem Hanksem „Masz Wiadomość” który lubił Marcin. Film już oglądało się ciężko. Miałam dość mocne skurcze. Próbowałam podczas filmu różnych pozycji: na piłce, klęczkach, stojąco i siedząco. Marcin cały czas był ze mną i mówił do mnie bym oddychała. Mąż był dla mnie i ściskał mi dłoń. 
Uznaliśmy jednak że trudno się ogląda film i ruszyliśmy do łóżka. Nie wiem czy Marcin zasnął, raczej nie bo zwijałam się zaraz obok. Ból był mocny. O godzinie w pół do pierwszej Marcin stwierdził że dosyć tego, jedziemy spowrotem do szpitala. Bardzo tego nie chciałam bo znosiłam jakoś ten ból. Ale moje kochanie uparło się i o pierwszej byliśmy na miejscu. Byłam już w gorszym stanie niż na początku. Marcin wolał zostać więc położna dała nam pokój.  Siedzieliśmy sobie w nim, a mniej sielankowo: rodziliśmy. Marcin był dla mnie cudowny, siedział ze mną i dopingował mi. Był przy każdym skurczu, za każdym razem tak samo troskliwy, wspierający. Położna się kręciła i sprawdzała sytuację. Gdzieś około czwartej – piątej zbadała mnie i miałam już 5-6 cm rozwarcia. Była pozytywnie zaskoczona i powiedziała że świetnie sobie radzę. Zwijałam się jednak w Marcinowych ramionach. Nie wiedziałam co ze sobą robić przy tych skurczach a były już częściej niż co 5 minut, chyba też dłużej trwały.
Połozna zaproponowała kąpiel.Weszłam do wody i faktycznie, ulgę przynosiła mi ona na tyle że skurcze były rzadsze i minimalnie lżejsze. Głównie rzadzsze, to przez ciśnienie wody. Trochę porodziłam w wodzie. Mieliśmy muzykę a ja dodatkowo wspomogałam się gazem. Nie czułam jednak w nim pomocy i trochę odmawiałam. Ale że skurcze były coraz mocniejsze, wkrótce wdychałam gaz mocno. 
W ogóle Marcin powiedział mi później że od trzymania mnie za rękę przy porodzie cały bark go bolał. Śmiał się też ze położne pytały jak się czuje i odpowiadał „ja się czuję wyśmienicie, nie rodzę!”.
Później parłam. Położna powiedziała że będę pewnie rodzić maksymalnie do godziny. Nie miała jednak racji. Parłam prawie dwie godziny.
Przyszła doktor mnie zbadać, niestety moja Zuzia była dziwnie przekręcona główką w macicy. Miała zaledwie 2 cm do wyjścia ale się zaklinowała a moje parcie nic nie dawało. Lekarz wyjaśnił mi że musimy spróbować kleszczy. Nie chciałam, poryczałam się. Powiedziała że jak to się nie uda będziemy musieli przejść do cesarki, ale szanse są minimalne. Ryczałam strzasznie ale podpisałam odpowiedni dokument i skierowali mnie z łóżkiem na sale operacyjną. Była tam ogromna liczba osób.
Marcin przyszedł do mnie do zagłowia łóżka, musiał się bowiem przebrać na sale. Uśmiechał się do mnie i mnie wspierał.
Parłam do skurczów przy kleszczach. Dokładnie 3 skurcze – tyle szans miałam. Nie wyszło jednak. Błagałam na stole by dali mi jeszcze jedną szansę, lekarka powiedziała że niestety byłoby to niebespieczne dla małej. Muszę dostać cesakrskie cięcie. Ryczałam ogromnie. Nic nie mogłam zrobić. Wszyscy mnie pocieszali. Marcin był wspierający. Później się dowiedziałam że był trochę podenerwowany na Sali. Powiedział – całkiem poważnie – „kochanie, będzie wporządku. Zrobiłaś co mogłaś, świetnie ci szło. Jak będzie boleć to krzycz”.
 Dostałam mocny epidural, taki po którym nic nie czułam od pasa w dół i całe to grono osób przełożyło mnie na łóżko operacyjne. Zaczęli więc mnie ciąć i pięć minut później usłyszałam malusi pisk, nie byłam pewna czy to dziecko. I wtedy ją zobaczyłam. Lekarz pokazał nam ją z nad kurtyny za którą mieliśmy schowane głowy. Była fioletowa i skulona w jego dłoniach. Zaskamlałam. Dostała ją położna i spytała mnie czy chcę żeby ją zważyła i pomierzyła czy chcę ją na klatkę piersiową. Oczywiśćie chciałam ją dostać do Siebie. Zaraz miałam małe śliczne niemowlę na klatce. Była umorusana czymś białym – vertixem. Trochę i krwią. Też byłam później tym pokryta, ale co mnie dziwiło – ta wymazina bardzo ładnie pachniała. Nie, nie ona ale moja mała Zuzia. Moje najsłodsze maleństwo. Nie pamiętam dokładnie co się działo wokół ani co mówił Marcin. Wiem że spojrzelismy na siebie z niedowierzaniem. Była po prostu tak piękna że trudno było nam w to uwierzyć. Nie tylko piękna spojrzeniem rodziców, była zwyczajnie idealna.



Położne i lekarze pocieszali mnie po cesarce ale mi to już nie robilo różnicy, byłam tak szczęśliwa trzymając moją małą Zuzię która patrzyła na mnie tymi swoimi ślicznymi oczkami, z otwartą buźką. Właściwie ryczałam już wtedy ze szczęścia co kilka osób zaniepokoiło. Jak tylko lekarze położyli mi ją na piersi uspokoiła się i przestała płakać. Patrzyłyśmy na siebie, a ja ją mocno wycałowałam.
Zabrali mi ją na [nie wiem co]. Zostałam zszyta, przeniesiona na łóżko szpitalne i zaraz byliśmy w drodze na sale poporodową. Dalej nic nie pamiętam. Nie pamiętam niczego co się tam działo. Chyba trochę.
Późnym wieczorem byliśmy już w drodze na Ward gdzie miałam zostać jeszcze noc. Trudno mi duzo powiedzieć o tym jakie były moje macierzyńskie początki. Wiem że karmiłam 4 razy na Sali poporodowej i dobrze mi szło. Wiem że moje maleństwo było idealne. Połozne bardzo miłe. Na wardzie wystarczyło nam zadzwonić i przyszła położna z pomocą. Tak robiliśmy przy pierwszych pieluchcach czy problemach. A one też się pojawiały. Tym bardziej że byłam pozszywana i nie mogłam dużo zrobić.
Drugiego dnia dostałam wiadomość że zostane jeszcze jeden dzień bo miałam kleszcze. Tak więc zostałam i drugą noc. A później i trzecią bo okazało się że Zuzia ma żółtaczkę. Nie dużą ale tłumaczyła jej dużą senność i przez to słabe karmienia.
Teraz mała je w hurtowych ilośćiach. Marcin rozśmieszył mnie ostatnio tak że się dosłownie posikałam naśladując jak mała jest łapczywa. Ale ogomnie nas to cieszy, do tego naświetlaliśmy małą lampą która miała zbić bilirubinę.
Śpie maksymalnie 4 godziny dziennie ale ciągle jestem na haju, jakbym nie potrzebowała więcej. Mała jest tak zajmująca że nie potzrebujemy z Marcinem żadnych innych rozrywek. W ogóle się nie nudzimy. Śmiejemy się z tego jak mała skupia się na swoich kupkach, jakie dźwięki wydaje. Gapimy się na nią, wcześniej Marcin śmiał się że jestem creepsterem, sam się nim stał. Zachwycamy się jej urodą i minkami. Ja się bardzo zachwycam że wszyscy powtarzają jaka jest podobna do Tatusia. Ma jego ustka i nie wiem czy i nie oczy. Na razie tak, zobaczymy czy nie zmienią koloru. Pachnie też cudownie sama w sobie. Tak słodko. Nieziemsko słodko. Nie potrzebuje żadnych żelów, pachnideł. Ma miękką skórę i włoski. Nawet jej rączki są balsamiczne. Zapach z ustek to wyższa szkoła jazdy. Uwielbiam go. Taki mleczny, ale słodki. Cudownie czujemy się we trójkę. Tacy spełnieni na dziecięcym haju. 



Dzisiaj mała kończy właśnie cały tydzień!
Na prezent dla nas wybrała fluorescencyjną kupę, którą strzeliła w tate na odległość 1,5 metra! Taki strzał! A my jesteśmy uchachani jak nigdy.
A od nas Zuzia dostała playmat, z którego na pewno będziemy korzystać w nocy. Mała ćwiczy na nim podnoszenie główki.





Dzis karmiłam ją o pierwszej rano i męczyłam się starając małą uśpić aż do 2:35 kiedy to obudziłam Marcina. Położył ją obok siebie i półsnem lulał, ja poszłam spać. Kupę też miałam całkiem sporą ale to nic w porównaniu z tym co Marcin regularnie dostaje. A i tak się ścigamy kto pierwszy do przewinięcia ten lepszy!


Na filmiku mała Zuzia pracuje nad kupką (skąd grymasy) :)








Komentarze